pacjentów chorych na schizofrenię, oświadczył, że malarz to schizofrenik, wyrażający w pracy charakterystyczny, powracający motyw ,,zstępowania do piekła, w podświadomość, i żegnania tego świata na górze: Porównawszy obrazy wykonywane przez swych pacjentów oraz przez Picassa napisał: ,,Z czysto formalnego punktu widzenia, to, co w nich dominuje, to charakter umysłowego rozdarcia, objawiający się łamanymi liniami, jest to przykład psychologicznego pęknięcia, które przebiega przez obraz... Jest to wyszukiwanie czegoś brzydkiego, chorego, groteskowego, niezrozumiałego, banalnego - nie w tym celu, żeby coś wyrazić, ale jedynie w celu zaciemnienia. Jest to jednakże niejasność, która nie ma nic do ukrycia, ale rozciąga się jak zimna mgła nad posępnymi wrzosowiskami. A wszystko bez sensu, jak przedstawienie, które może obejść się bez widza.
Arianna Stassinopoulos Huffington
- Czy wyglądam, jakbym płakała?
- Hm. - Nachyla się bliżej, mruży oczy, jakby robił przegląd mojej twarzy. Uśmiech błąka mu się w kącikach ust. Jeszcze bliżej, będziemy oddychać tym samym powietrzem, jeśli nie zapomnę o oddychaniu. - Nie, Tris. - Uśmiech zostaje zastąpiony poważniejszą miną, kiedy dodaje: - Wyglądasz na twardą jak głaz.
Veronica Roth
Camino pełne jest ludzi takich samych jak ty. Ludzi, którzy chcieliby, by ich życie wyglądało inaczej. Ja sam znam wielu takich, którzy nie mówią o niczym innym, jak tylko o zmianach. A tak naprawdę wcale nie chcą, by ich życie w jakikolwiek sposób się zmieniło. To znaczy chcą...ale wyłącznie tego, by to zewnętrzne okoliczności były inne. Sami zaś wolą tylko narzekać i zachowywać się tak samo. Niektórzy chcieliby osiągać szczyty, nie ponosząc przy tym żadnych strat. Lubią rozprawiać o wygrywanych bitwach, a przy pierwszej sposobności uciekają z pola walki ze strachu przed porażką.
Marcin Kretkiewicz
To właśnie ona powiedziała, że to, co przemija, nie jest przeszłością, dopóki pamięć skóry i zgięć odczuwa miniony dotyk; i jeszcze to, że życie nigdy nie bywa zbyt krótkie, i niezależnie od tego, jak długo trwa, zawsze jest pełnią, czasu nie wystarcza tylko na to, by człowiek zdążył nauczyć się właśnie takiego odczuwania (dokładniej nie potrafili przełożyć).
Taras Prochaśko
Arianna Stassinopoulos Huffington
- Czy wyglądam, jakbym płakała?
- Hm. - Nachyla się bliżej, mruży oczy, jakby robił przegląd mojej twarzy. Uśmiech błąka mu się w kącikach ust. Jeszcze bliżej, będziemy oddychać tym samym powietrzem, jeśli nie zapomnę o oddychaniu. - Nie, Tris. - Uśmiech zostaje zastąpiony poważniejszą miną, kiedy dodaje: - Wyglądasz na twardą jak głaz.
Veronica Roth
Camino pełne jest ludzi takich samych jak ty. Ludzi, którzy chcieliby, by ich życie wyglądało inaczej. Ja sam znam wielu takich, którzy nie mówią o niczym innym, jak tylko o zmianach. A tak naprawdę wcale nie chcą, by ich życie w jakikolwiek sposób się zmieniło. To znaczy chcą...ale wyłącznie tego, by to zewnętrzne okoliczności były inne. Sami zaś wolą tylko narzekać i zachowywać się tak samo. Niektórzy chcieliby osiągać szczyty, nie ponosząc przy tym żadnych strat. Lubią rozprawiać o wygrywanych bitwach, a przy pierwszej sposobności uciekają z pola walki ze strachu przed porażką.
Marcin Kretkiewicz
To właśnie ona powiedziała, że to, co przemija, nie jest przeszłością, dopóki pamięć skóry i zgięć odczuwa miniony dotyk; i jeszcze to, że życie nigdy nie bywa zbyt krótkie, i niezależnie od tego, jak długo trwa, zawsze jest pełnią, czasu nie wystarcza tylko na to, by człowiek zdążył nauczyć się właśnie takiego odczuwania (dokładniej nie potrafili przełożyć).
Taras Prochaśko