zostawić mnie na krześle widza, kazano mi grać w sztuce. Żeby choć główną rolę. Żeby w ogóle jakąś rolę. Ale nie, jestem tylko cieniem, nieważnym statystą. Statysta nie ogarnia całości spektaklu, widzi ledwie kilka sznurków, trochę dekoracji od tyłu, tyranizującego go reżysera, swój kostium starego halabardnika, metr kwadratowy sceny. Jestem jednym z niezliczonych figurantów. Jestem halabardnikiem. Lub jednym z tłumu statystów odgrywających galerników. Mam tylko jedną kwestię do wypowiedzenia.
Eugène Ionesco
AIDAN: Koncepcja szczęścia wydaje mi się niedorzeczna, ale Kady się upiera, żebym wam obojgu to życzył.
AIDAN: Powodzenia, Hanno Donnelly.
AIDAN: Losy wszechswiata leżą w twoich rękach.
AIDAN: Tylko się nie stresuj.
Jay Kristoff
Mogę pogodzić się z porażką. Każdemu się zdarza. Ale nie mógłbym pogodzić się z tym, że nie spróbowałem
M. J.
Federico Moccia
- Spróbuję.
- Panie Danielu, dobrze panu radzę, niech pan robi jednak coś lepszego od próbowania.
Carlos Ruiz Zafón
- Nie wszystko można zrozumieć. Opowieść jest jak niekończąca się podróż.
- Może na tym polega różnica między nami. Ja przywykłem, że każda historia ma swój koniec, ty uważasz, że nigdy się nie kończy.
- Możliwe. (...) Świadomość, że się kogoś nie spotka po raz drugi, bywa bardzo przyjemna, bo coś żyje nadal. (s.303).
Henning Mankell
Eugène Ionesco
AIDAN: Koncepcja szczęścia wydaje mi się niedorzeczna, ale Kady się upiera, żebym wam obojgu to życzył.
AIDAN: Powodzenia, Hanno Donnelly.
AIDAN: Losy wszechswiata leżą w twoich rękach.
AIDAN: Tylko się nie stresuj.
Jay Kristoff
Mogę pogodzić się z porażką. Każdemu się zdarza. Ale nie mógłbym pogodzić się z tym, że nie spróbowałem
M. J.
Federico Moccia
- Spróbuję.
- Panie Danielu, dobrze panu radzę, niech pan robi jednak coś lepszego od próbowania.
Carlos Ruiz Zafón
- Nie wszystko można zrozumieć. Opowieść jest jak niekończąca się podróż.
- Może na tym polega różnica między nami. Ja przywykłem, że każda historia ma swój koniec, ty uważasz, że nigdy się nie kończy.
- Możliwe. (...) Świadomość, że się kogoś nie spotka po raz drugi, bywa bardzo przyjemna, bo coś żyje nadal. (s.303).
Henning Mankell