się tak układało - grube ściany oddzielały poszczególne części , a ja zachowywałem się różnie w każdej z nich, do tego stopnia, że czułem się przejrzany, kiedy dochodziło do połączenia owych części, bo nie mogłem zachowywać się konkretnie w taki czy inny sposób, lecz musiałem wszystko łączyć, a więc zachowywać się nieszczerze albo po prostu milczeć. Espena bardzo lubiłem właśnie za to, że był Espenem, a Geira za to, że był Geirem. Ta cecha mojego charakteru chociaż w punkcie wyjścia sympatyczna - przynajmniej w moich oczach - jednocześnie zawsze niosła w sobie jakiś fałsz.
Karl Ove Knausgård
Wokół lampki fruwała ćma. Jak ogłupiała garnęła się do światła. Machała szarymi skrzydełkami, rozpaczliwie próbując dotknąć blasku, uwięzionego w żarówce. Obijała się o lampkę, aż
w końcu oparzyła się i opadła martwa. Leżała teraz nieżywa na stoliku a Sara patrzyła na nią i myślała, że jest jak ta ćma, którą pragnienie zabije. Za jedną chwilę szczęścia ćma zapłaciła życiem.
Sylwia Niemczyk
To bardzo dziwna rzecz. Tak samo jak Ty, chciałbym całkiem zapomnieć o różnych rzeczach. Ale im bardziej staram się zapomnieć, tym więcej sobie przypominam. Wiesz jak to jest, że im bardziej człowiek chce zasnąć, tym bardziej jest rozbudzony. Tu jest tak samo. Sam nie bardzo wiem, dlaczego tak się dzieje. Przypominam sobie nawet rzeczy, których nie powinienem pamiętać. Moje wspomnienia są tak wyraźne, że wręcz czasem się niepokoję czy starczy mi miejsca na zapamiętanie dalszego życia, skoro tak dobrze pamiętam przeszłość. To prawdziwy problem.
Haruki Murakami
Miłość jak woda dookoła, wszędzie. Lód, rzeka, chmura, deszcz, ocean. Czasem wielka, czasem mała. Czasem dobra do picia, kiedy indziej słona. Każda potrzebna dla ziemi. Ciągle wkoło, ciągle w ruchu. Potrzebna do życia. Kobieta jak ziemia: potrzebuje wody. Woda rzeźbi ziemię, a ziemia wodę. Rzeka zmienia ziemię, tworzy koryto. Dno jeziora umie trzymać wodę w miejscu. Lodowiec porusza ziemię. Deszcz robi błoto, a ocean piasek. Zawsze we dwa: woda i ziemia. Potrzebują siebie. Stają się jednym.
Colleen Houck
Karl Ove Knausgård
Wokół lampki fruwała ćma. Jak ogłupiała garnęła się do światła. Machała szarymi skrzydełkami, rozpaczliwie próbując dotknąć blasku, uwięzionego w żarówce. Obijała się o lampkę, aż
w końcu oparzyła się i opadła martwa. Leżała teraz nieżywa na stoliku a Sara patrzyła na nią i myślała, że jest jak ta ćma, którą pragnienie zabije. Za jedną chwilę szczęścia ćma zapłaciła życiem.
Sylwia Niemczyk
To bardzo dziwna rzecz. Tak samo jak Ty, chciałbym całkiem zapomnieć o różnych rzeczach. Ale im bardziej staram się zapomnieć, tym więcej sobie przypominam. Wiesz jak to jest, że im bardziej człowiek chce zasnąć, tym bardziej jest rozbudzony. Tu jest tak samo. Sam nie bardzo wiem, dlaczego tak się dzieje. Przypominam sobie nawet rzeczy, których nie powinienem pamiętać. Moje wspomnienia są tak wyraźne, że wręcz czasem się niepokoję czy starczy mi miejsca na zapamiętanie dalszego życia, skoro tak dobrze pamiętam przeszłość. To prawdziwy problem.
Haruki Murakami
Miłość jak woda dookoła, wszędzie. Lód, rzeka, chmura, deszcz, ocean. Czasem wielka, czasem mała. Czasem dobra do picia, kiedy indziej słona. Każda potrzebna dla ziemi. Ciągle wkoło, ciągle w ruchu. Potrzebna do życia. Kobieta jak ziemia: potrzebuje wody. Woda rzeźbi ziemię, a ziemia wodę. Rzeka zmienia ziemię, tworzy koryto. Dno jeziora umie trzymać wodę w miejscu. Lodowiec porusza ziemię. Deszcz robi błoto, a ocean piasek. Zawsze we dwa: woda i ziemia. Potrzebują siebie. Stają się jednym.
Colleen Houck