pogryzać ciasto i czytać. Przeżuwać długie zdania, smakować ich sens, odkrywać nagle w mgnieniu sens głębszy, zdumiewać się nim i pozwalać sobie zastygać z oczami klejonymi w prostokąt szyby. Herbata stygnie w delikatnej filiżance; nad jej powierzchnią unosi się koronkowy dymek, który znika w powietrzu, zostawiając ledwie uchwytny zapach. Sznureczki liter na białej stronie książki dają schronienie oczom, rozumowi, całemu człowiekowi. Świat jest przez to odkryty i bezpieczny. Okruszki ciasta wysypują się na serwetę, zęby dzwonią leciutko o porcelanę. W ustach zbiera się ślina, bo mądrość jest apetyczna jak drożdżowe ciasto, ożywiająca jak herbata.
Olga Tokarczuk
Zło wcale nie musi niszczyć Dobra własnymi rękami. O ileż prostsze jest pozwolić Dobru samemu porwać się na siebie.
[Злу вовсе не обязательно уничтожать Добро своими руками. Куда как проще позволить Добру самому вцепиться в себя.]
s.273.
Siergiej Łukjanienko
Cały Zachód był zmęczony, zwyciężył, ale nie chciał bronić tego, co wygrał, więc w efekcie było wszystko jedno, czy otrzyma śmiertelny cios od środka, czy z zewnątrz. (tłum.zanzara)
[Der ganze Westen war müde, er hatte gewonnen, wollte aber nicht verteidigen, was er gewonnen hatte, sodass es am Ende fast egal war, ob er von innen oder von außen den Todesstoß bekam.] s.173.
Michael Kumpfmüller
Widziałam drugi brzeg tej przepaści i wiedziałam, dokąd prowadzi tamta ścieżka: do bankructwa, samotnego macierzyństwa i wychowywania dzieci bez wsparcia ich ojca, wstydu i rozpaczy. Ścieżka, którą podążałam była wybrukowana nadzieją - stałą obietnicą, że życie w końcu ulegnie poprawie; że problemy finansowe znikną, kłopoty zostaną rozwiązane, a zła passa odwróci się, że łącząca nas więź pogłębi się w czterech ścianach naszego domu; że pozostaniemy rodziną, a Will będzie utrzymywał swoje dzieci. To był wybór między wszystkim a niczym - między nadzieją a rozpaczą.
Mary Turner Thomson
Olga Tokarczuk
Zło wcale nie musi niszczyć Dobra własnymi rękami. O ileż prostsze jest pozwolić Dobru samemu porwać się na siebie.
[Злу вовсе не обязательно уничтожать Добро своими руками. Куда как проще позволить Добру самому вцепиться в себя.]
s.273.
Siergiej Łukjanienko
Cały Zachód był zmęczony, zwyciężył, ale nie chciał bronić tego, co wygrał, więc w efekcie było wszystko jedno, czy otrzyma śmiertelny cios od środka, czy z zewnątrz. (tłum.zanzara)
[Der ganze Westen war müde, er hatte gewonnen, wollte aber nicht verteidigen, was er gewonnen hatte, sodass es am Ende fast egal war, ob er von innen oder von außen den Todesstoß bekam.] s.173.
Michael Kumpfmüller
Widziałam drugi brzeg tej przepaści i wiedziałam, dokąd prowadzi tamta ścieżka: do bankructwa, samotnego macierzyństwa i wychowywania dzieci bez wsparcia ich ojca, wstydu i rozpaczy. Ścieżka, którą podążałam była wybrukowana nadzieją - stałą obietnicą, że życie w końcu ulegnie poprawie; że problemy finansowe znikną, kłopoty zostaną rozwiązane, a zła passa odwróci się, że łącząca nas więź pogłębi się w czterech ścianach naszego domu; że pozostaniemy rodziną, a Will będzie utrzymywał swoje dzieci. To był wybór między wszystkim a niczym - między nadzieją a rozpaczą.
Mary Turner Thomson