Wtedy jakaś niewidzialna siła układa wszystko tak, aby nam się udało. Czasem rzuca kłody pod nogi i sprawdza, jak bardzo tego chcemy, innym razem wszystko idzie jak po maśle.
Tony Kososki
ale jaką wartość ma rodzina, jeśli jest kalejdoskopem z potłuczonych szkiełek? Każdy obrót, każdy ruch daje nowy obraz strzaskanych kawałeczków wrzuconych razem do środka.
Sejal Badani
Przewodnią myślą mego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po porostu nic wspólnego...
Emily Jane Brontë
... śmierć ostatniego z rodziców uprzytamnia nam naszą własną śmiertelność. Nie ma juz nikogo, kto widział nas jako dzieci, i samo to rodzi uczucie bezbronności.
Toni Maguire
(...) - Nie są naszą zasługą wszystkie sukcesy dzieci, ale też nie jesteśmy odpowiedzialny za ich porażki. Mają swoje życie i własny rozum.".
wydanie I, strona 215.
Krystyna Mirek
(...) ksiądz strasznie mieszał w historiach o Jezusie - opowiadał o Nim tak, jakby Jezus był aroganckim nudziarzem, który nie miał w sobie ani odrobiny rock and rolla, a przecież wszyscy wiemy, że to nieprawda.
Matthew Quick
Masz, na co zasłużyłaś. Sama siebie zabiłaś. tak, teraz mnie całuj i teraz płacz! Żądaj ode mnie pocałunków o łez... będę dla ciebie tylko trucizną i wyrokiem potępienia...
Emily Jane Brontë
Wszyscy wiemy, że zimowy pejzaż pól i lasów, suto przyprószonych śniegiem, wiosną staje się nie do poznania. I nikt nawet nie przypuszcza, że podobne procesy zachodzą w nas samych.
Arthur Golden
Tony Kososki
ale jaką wartość ma rodzina, jeśli jest kalejdoskopem z potłuczonych szkiełek? Każdy obrót, każdy ruch daje nowy obraz strzaskanych kawałeczków wrzuconych razem do środka.
Sejal Badani
Przewodnią myślą mego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po porostu nic wspólnego...
Emily Jane Brontë
... śmierć ostatniego z rodziców uprzytamnia nam naszą własną śmiertelność. Nie ma juz nikogo, kto widział nas jako dzieci, i samo to rodzi uczucie bezbronności.
Toni Maguire
(...) - Nie są naszą zasługą wszystkie sukcesy dzieci, ale też nie jesteśmy odpowiedzialny za ich porażki. Mają swoje życie i własny rozum.".
wydanie I, strona 215.
Krystyna Mirek
(...) ksiądz strasznie mieszał w historiach o Jezusie - opowiadał o Nim tak, jakby Jezus był aroganckim nudziarzem, który nie miał w sobie ani odrobiny rock and rolla, a przecież wszyscy wiemy, że to nieprawda.
Matthew Quick
Masz, na co zasłużyłaś. Sama siebie zabiłaś. tak, teraz mnie całuj i teraz płacz! Żądaj ode mnie pocałunków o łez... będę dla ciebie tylko trucizną i wyrokiem potępienia...
Emily Jane Brontë
Wszyscy wiemy, że zimowy pejzaż pól i lasów, suto przyprószonych śniegiem, wiosną staje się nie do poznania. I nikt nawet nie przypuszcza, że podobne procesy zachodzą w nas samych.
Arthur Golden