nikogo innego, kto kiedykolwiek pokocha cię tak bardzo, jak ja. To niemożliwe, ponieważ żaden mężczyzna nigdy nie kochał kobiety tak bardzo, jak ja kocham ciebie. I nie martwię się tym, że ja znajdę kogoś innego, ponieważ przywróciłaś mnie z martwych i dałaś mi w życiu drugą szansę. Jesteś moim cudem, (...) i zawsze będę należał do ciebie.
Katy Regnery
Wszystko jest przypadkowe — ziewnęła — jakoweś przelotne i cudze. Wszystko jest bezład i zaduch cmentarny. O niczym nic nie wiemy i wszystko ktoś robi za nas.
Stefan Żeromski
Myślała, że od tysięcy lat, kiedy umierali ludzie - szczególnie ci potężni, wzbudzający strach - ci, którzy pozostawali przy życiu, przechodzili udrękę. Podrzynali garda swoim najlepszym koniom, zakopywali żywcem niewolników i ulubione żony, wylewali na ziemię krew. Nie była to żałoba, ale zadośćuczynienie. Chcieli pokazać swą dobrą wolę bez względu na to, jak udawane to były czyny, ponieważ wiedzieli, że duch zmarłego będzie im zazdrościł życia.
Margaret Atwood
Ludzkie koszmary często nie mają granic.
Gabriela Kasprzyk
Nikt z nas nie jest szanowany za to, kim jest, madam. Jesteśmy szanowani za to, co możemy albo potrafimy zrobić. Zwłaszcza jeśli możemy zrobić coś przeciwko tym, których szacunku pragniemy ...
Jo Nesbø
- Rok to w dzisiejszych czasach bardzo dużo. W tych dniach ludzie szybko zapominają. To jak zaraza, ale pomaga w przeżyciu. - No to może ją złapię, bo przydałaby mi się jak cholera.
Carlos Ruiz Zafón
Chcę jeszcze jedną dawkę morfiny - proszę, siostro. Niech siostra porozmawia z lekarzem i mi poda. Albo niech siostra nie rozmawia z nikim, tylko mi poda. Albo, jeszcze lepiej, niech siostra mi nie podaje, tylko ze mną porozmawia.
Agus Morales
Tomek wiedział, że cierpieliśmy. [...] Ale jak każda twórcza osoba nie umiał powiedzieć „stop”. Kto potrafi? Czy jest wybitny malarz, albo pisarz, który potrafi zrezygnować ze swojej twórczości dla rodziny? Tomek za żadne skarby nie chciał być pospolity.
Dominik Szczepański
(…) każdy człowiek, kiedy się rodzi, ma swój własny charakter. Rodzice zawsze starają się go ukształtować; czasem kończy się to porażką, niekiedy sukcesem, ale to każdy z nas samych szlifuje swój własny charakter i z czasem wie, co dla niego dobre, a co złe. I to, że mamy w sobie coś złego, nie jest sprawą genów. Sami musimy walczyć z naszymi słabościami, a nie zwalać winy na cechy „odziedziczone po mamie, tacie, czy dziadku”.
Weronika Ceynowa
Katy Regnery
Wszystko jest przypadkowe — ziewnęła — jakoweś przelotne i cudze. Wszystko jest bezład i zaduch cmentarny. O niczym nic nie wiemy i wszystko ktoś robi za nas.
Stefan Żeromski
Myślała, że od tysięcy lat, kiedy umierali ludzie - szczególnie ci potężni, wzbudzający strach - ci, którzy pozostawali przy życiu, przechodzili udrękę. Podrzynali garda swoim najlepszym koniom, zakopywali żywcem niewolników i ulubione żony, wylewali na ziemię krew. Nie była to żałoba, ale zadośćuczynienie. Chcieli pokazać swą dobrą wolę bez względu na to, jak udawane to były czyny, ponieważ wiedzieli, że duch zmarłego będzie im zazdrościł życia.
Margaret Atwood
Ludzkie koszmary często nie mają granic.
Gabriela Kasprzyk
Nikt z nas nie jest szanowany za to, kim jest, madam. Jesteśmy szanowani za to, co możemy albo potrafimy zrobić. Zwłaszcza jeśli możemy zrobić coś przeciwko tym, których szacunku pragniemy ...
Jo Nesbø
- Rok to w dzisiejszych czasach bardzo dużo. W tych dniach ludzie szybko zapominają. To jak zaraza, ale pomaga w przeżyciu. - No to może ją złapię, bo przydałaby mi się jak cholera.
Carlos Ruiz Zafón
Chcę jeszcze jedną dawkę morfiny - proszę, siostro. Niech siostra porozmawia z lekarzem i mi poda. Albo niech siostra nie rozmawia z nikim, tylko mi poda. Albo, jeszcze lepiej, niech siostra mi nie podaje, tylko ze mną porozmawia.
Agus Morales
Tomek wiedział, że cierpieliśmy. [...] Ale jak każda twórcza osoba nie umiał powiedzieć „stop”. Kto potrafi? Czy jest wybitny malarz, albo pisarz, który potrafi zrezygnować ze swojej twórczości dla rodziny? Tomek za żadne skarby nie chciał być pospolity.
Dominik Szczepański
(…) każdy człowiek, kiedy się rodzi, ma swój własny charakter. Rodzice zawsze starają się go ukształtować; czasem kończy się to porażką, niekiedy sukcesem, ale to każdy z nas samych szlifuje swój własny charakter i z czasem wie, co dla niego dobre, a co złe. I to, że mamy w sobie coś złego, nie jest sprawą genów. Sami musimy walczyć z naszymi słabościami, a nie zwalać winy na cechy „odziedziczone po mamie, tacie, czy dziadku”.
Weronika Ceynowa