się w życiu mojej żony, gdy ja nie miałem dla niej już żadnego znaczenia. Inaczej nigdy by się nie pojawił. To bardzo przykre dla mężczyzny, gdy traci znaczenie. Ona mnie naprawdę , proszę pana, kochała.
Janusz Leon Wiśniewski
Czy na tym właśnie polega życie? To poczucie mroku ciągnącego człowieka w przepaść?
Jak oni mogą z tym żyć? A przecież żyją i nawet widzą w tym jakieś przyjemne strony, choć jedyną sensowną reakcją jest tylko rozpacz.
Zadziwiające - czuć, że jest się maleńką żyjącą istotą wciśniętą między dwa urwiska ciemności.
Jak mogą wytrzymać to życie?
Najwyraźniej trzeba się do tego urodzić.
Terry Pratchett
Susan była osobą rozsądną. Wiedziała, że to poważna skaza jej charakteru. Coś takiego nie czyni człowieka sympatycznym ani – co wydawało jej się najbardziej niesprawiedliwie – nie gwarantuje, że ma rację. Ale daje stanowczość sądów, a w tej chwili bardzo stanowczo uznała, że to co się dzieje wokół niej, w żadnym przyjętym sensie nie jest realne.
To nie problem. Realna nie jest też większość kwestii, które zajmują istoty ludzkie. Ale czasami umysł nawet najrozsądniejszej osoby napotyka coś tak wielkiego, tak złożonego, tak obcego wszelkim próbom zrozumienia, że umysł ów rezygnuje z prób i zaczyna sobie opowiadać o tym historie. Kiedy już zrozumie te historie, ma poczucie, że zrozumiał to ogromne i niepojęte coś. A to wszystko, Susan wiedziała dobrze, było historią opowiadaną sobie przez umysł.
Terry Pratchett
Kawa jest związana ze wszystkim rodzajami wspomnień, różnymi dla każdej osoby. Z niedzielnymi porankami, nowym przyjaźniami, ukochanym świętej pamięci dziadkiem, ratującym skórę spotkaniem w klubie AA. Kawa dużo znaczy, bardzo wielu ludzi w ogóle nie wyobraża sobie bez niej życia.
Kawa jest pod tym względem jak miłość.
A skoro Rachel wierzyła w miłość, wierzyła też i w kawę.
Sarah Addison Allen
Janusz Leon Wiśniewski
Czy na tym właśnie polega życie? To poczucie mroku ciągnącego człowieka w przepaść?
Jak oni mogą z tym żyć? A przecież żyją i nawet widzą w tym jakieś przyjemne strony, choć jedyną sensowną reakcją jest tylko rozpacz.
Zadziwiające - czuć, że jest się maleńką żyjącą istotą wciśniętą między dwa urwiska ciemności.
Jak mogą wytrzymać to życie?
Najwyraźniej trzeba się do tego urodzić.
Terry Pratchett
Susan była osobą rozsądną. Wiedziała, że to poważna skaza jej charakteru. Coś takiego nie czyni człowieka sympatycznym ani – co wydawało jej się najbardziej niesprawiedliwie – nie gwarantuje, że ma rację. Ale daje stanowczość sądów, a w tej chwili bardzo stanowczo uznała, że to co się dzieje wokół niej, w żadnym przyjętym sensie nie jest realne.
To nie problem. Realna nie jest też większość kwestii, które zajmują istoty ludzkie. Ale czasami umysł nawet najrozsądniejszej osoby napotyka coś tak wielkiego, tak złożonego, tak obcego wszelkim próbom zrozumienia, że umysł ów rezygnuje z prób i zaczyna sobie opowiadać o tym historie. Kiedy już zrozumie te historie, ma poczucie, że zrozumiał to ogromne i niepojęte coś. A to wszystko, Susan wiedziała dobrze, było historią opowiadaną sobie przez umysł.
Terry Pratchett
Kawa jest związana ze wszystkim rodzajami wspomnień, różnymi dla każdej osoby. Z niedzielnymi porankami, nowym przyjaźniami, ukochanym świętej pamięci dziadkiem, ratującym skórę spotkaniem w klubie AA. Kawa dużo znaczy, bardzo wielu ludzi w ogóle nie wyobraża sobie bez niej życia.
Kawa jest pod tym względem jak miłość.
A skoro Rachel wierzyła w miłość, wierzyła też i w kawę.
Sarah Addison Allen