Niemniej utwierdził się w uniwersalnej prawdzie,że kłamstwa są jak wzbierające wrzody.Możesz odsunąć

je od siebie.Możesz zamykać je w skrzyniach i zakopywać w ziemi.W końcu jednak przeżerają wieka trumien.Wygrzebują się z grobów.Mogą spać całymi latami.Ale zawsze się budzą.Wypoczęte,mocniejsze,jeszcze bardziej podstępne i zdradliwe.
Harlan Coben

(…) dla kochającego osoba kochana jest zawsze czymś najpiękniejszym, co tylko można sobie wyobrazić, nawet jeśli ktoś postronny nie potrafi jej odróżnić od ławicy śledzi. Piękno tkwi w oku patrzącego. Gdyby obserwator miał słaby wzrok, powinien zapytać najbliższą osobę, która dziewczyna ładnie wygląda. (W istocie te najśliczniejsze są niemal zawsze najbardziej nudne, i dlatego niektórzy uważają, że Boga nie ma.)
Woody Allen

Nie nadaję się już do tego, co się nazywa życiem towarzyskim; dlatego nie przyjmuję zaproszeń, chyba, że w niewybaczalny sposób miałbym obrazić zapraszających swoją odmową. Ale nawet wtedy, cóż to za wysiłek przebywać z ludźmi i „prowadzić konwersację”. Jestem w stanie tylko znieść cud, najzwyklejszy cud porozumienia, przydarzający się czasami podczas bezpośredniej rozmowy z kimś. Ale w towarzystwie takie cuda się nie zdarzają.
Sándor Márai

George cofnął się o krok i wypuścił powietrze z płuc.
– To jest najpiękniejsza i najbardziej przerażająca rzecz, jaką widziałem w swoim krótkim życiu. I...
– Proszę, nie mów tego - powiedział profesor.
– Czego?
– Na przykład: „Pewnego dnia, jak będę bogaty, wyruszę w podróż na tym statku”. Lub coś równie nonsensownego.
– Ach... często mówię takie rzeczy?
Profesor Coffin skinął krótko głową, na której tkwił kapelusz zrobiony z tego samego materiału, co jego garnitur.
– Przypominasz sobie Liverpool, gdzie zabrałem cię do restauracji w filharmonii? Powiedziałeś: „Pewnego dnia będę właścicielem takiego właśnie przybytku”. Albo w Paryżu, kiedy powiedziałeś to samo o tej żelaznej potworności zaprojektowanej przez tego żałosnego Francuzika, Aleksandra Eiffela.
Robert Rankin