on na lekarza i gryzie jak zwierzę. Poraża go i przestrasza jedynie woda świecona. Nie ma na to innego wyjaśnienia, niż prawda o mocy Bożej obecnej w samramentach.
Simone Morabito
Nie ma takiej fregaty jak książka
By nas unieść w dalekie kraje
Żaden kurs nie równa się stronie
Stawającej dęba poezji -
Najbiedniejszy ten trawers pokona
O zapłatę nikt go nie prosi -
Jakże skromny ten rydwan
Co ludzką duszę unosi.
Emily Dickinson
William często się zastanawiał, jak to jest: być na progu śmierci. (...)
Teraz wie.
Czuje się tylko strach.
Czuje się tylko ból. Straszliwy ból w głębi żołądka.
Jakby się było dzieckiem, które w ciemnościach woła swoją matkę.
Karine Giébel
Raptem w poprzek nieba, od lewej do prawej. Na czerwono. Jak pocisk. Nie, jak UFO. Też nie. Jak coś Kurwa Niesamowitego. Olbrzymia czerwona łuna, jak Gwiazda Betlejemska, zupełnie taka, jaką widziałem namalowaną na opakowaniu kawy z Izraela. Cudowna, purpurowa kita rozpina się na czarnym niebie przede mną. Znak.
Mariusz Max Kolonko
Chodzi o to, że życie wypada ze zwykłych torów, gdy wdziera się w nie przemoc i szaleństwo. Pomimo tego wszystkiego, co się widzi i słyszy na świecie, człowiek nie wierzy tak naprawdę w istnienie zła. A gdy ono atakuje, jest zaskoczony, jakby nigdy nie brał pod uwagę takiej możliwości.
Charlotte Link
Zaciekawione migdałowe oczy patrzyły na mnie z góry, a na ustach błąkał się uśmiech. Sympatycznie ironiczny. Nigdy jeszcze, odkąd człowiek nauczył się być ironiczny, ironia nie należała się nikomu tak bezapelacyjnie jak mnie teraz.
Andrzej Kopacki
Nie da się zaprzeczyć, że słabością człowieka są wymiary. Jest przywalony masą świata, "masa mu imponuje". Lubi wszystko, co jest ograniczone, zamknięte, jasne i ciepłe, zabezpieczone od niepokojącej melancholii.
Zofia Nałkowska
Simone Morabito
Nie ma takiej fregaty jak książka
By nas unieść w dalekie kraje
Żaden kurs nie równa się stronie
Stawającej dęba poezji -
Najbiedniejszy ten trawers pokona
O zapłatę nikt go nie prosi -
Jakże skromny ten rydwan
Co ludzką duszę unosi.
Emily Dickinson
William często się zastanawiał, jak to jest: być na progu śmierci. (...)
Teraz wie.
Czuje się tylko strach.
Czuje się tylko ból. Straszliwy ból w głębi żołądka.
Jakby się było dzieckiem, które w ciemnościach woła swoją matkę.
Karine Giébel
Raptem w poprzek nieba, od lewej do prawej. Na czerwono. Jak pocisk. Nie, jak UFO. Też nie. Jak coś Kurwa Niesamowitego. Olbrzymia czerwona łuna, jak Gwiazda Betlejemska, zupełnie taka, jaką widziałem namalowaną na opakowaniu kawy z Izraela. Cudowna, purpurowa kita rozpina się na czarnym niebie przede mną. Znak.
Mariusz Max Kolonko
Chodzi o to, że życie wypada ze zwykłych torów, gdy wdziera się w nie przemoc i szaleństwo. Pomimo tego wszystkiego, co się widzi i słyszy na świecie, człowiek nie wierzy tak naprawdę w istnienie zła. A gdy ono atakuje, jest zaskoczony, jakby nigdy nie brał pod uwagę takiej możliwości.
Charlotte Link
Zaciekawione migdałowe oczy patrzyły na mnie z góry, a na ustach błąkał się uśmiech. Sympatycznie ironiczny. Nigdy jeszcze, odkąd człowiek nauczył się być ironiczny, ironia nie należała się nikomu tak bezapelacyjnie jak mnie teraz.
Andrzej Kopacki
Nie da się zaprzeczyć, że słabością człowieka są wymiary. Jest przywalony masą świata, "masa mu imponuje". Lubi wszystko, co jest ograniczone, zamknięte, jasne i ciepłe, zabezpieczone od niepokojącej melancholii.
Zofia Nałkowska